Pegadas de recordos xeados,
cristalizados,
no curruncho do tempo.
Sentada a carón da fiestra
agardo a noite sen estrelas;
quedas,
sen pulso,
transcorren as horas indiferentes.
No mencer gris
esperto
sen ti.
Cara a outro día vacío
sen a túa presenza,
sen o teu latexo,
días mortos
no máis profundo do inverno eterno.
No comments:
Post a Comment