Nesta tarde verde, lenta, fría
de inverno
dormen quedos os recordos
acochados nas paredes da casa.
O cuarto transparente mira á ría
o mar gris cinsento
debuxa unha corredoira prateada
máis alá do horizonte.
Un regueiro de lembranzas cristalinas
conxeladas na memoria do tempo
escorrega
na luz do solsticio de inverno.
No prado a carón da casa
as árbores caladas coma estatuas
texen sonos na xeada de cristal.
Voa a tarde cara a noite
e queda o mundo soterrado
na sombra doutras neves,
doutros invernos.
No comments:
Post a Comment